از حسين فهميده گرفته تا عماد مغنيه دلاوران يكي پس از ديگري پر كشيدند. كساني كه براي دفاع از آرمانها، عهدها، پيمانها و ارزشهاي اصيل انساني - اسلامي خون خود را بر خاكي كه يك وجب آن هم برايشان حكم ناموس را داشت فرو ريختند. خون تك تك آنها نويد بخش و زمينه ساز پيروزي بر غاصبان بود. اين مردان بهشتي با عمل خود چه گفتند و چه مي گويند؟

عمل آنان كلمه نبود كه در جمله بگنجد ... قطره نبود كه در دريا بگنجد ... حتي حماسه نبود كه در تاريخ بگنجد؛ عمل آنان ايثار بود و از خود گذشتن به نفع آرمانها ...

ايثار را نمي توان در هيچ قالبي محدود و حبس كرد ...

درست است كه امروز قطعه اي از بهشت زير پاي مردم غزه گسترده شده و بسياري از كوچك و بزرگ و پير و جوان از اين خوان گسترده توشه برمي گيرند اما ...

وقتي دلاوري همچون حاج عماد شربت شهادت مي نوشد؛ همه شهادتش را تبريك مي گويندچرا كه وظيفه را به خوبي انجام داده و به هدفش كه همانا تقرب به ساحت مقدس رباني است نائل آمده؛ اما ...

اما آن غنچه هاي نورس كه در آتش كينه ي جلادان مي سوزند چطور؟ بر دوش آن كودك شش ماهه كه هنوز معني جنگ را نيز نمي داند چه وظيفه اي وجود دارد كه جلادان اين چنين از او تاوان مي كشند؟؟؟

بهترين تعبير را آن پير مراد و سنگ صبور كرد جايي كه فرمود: " غم سنگين حوادث غزه را نمي توان با زبان و قلم بيان كرد "

بشر امروز، نياز به حسين و حسينيان دارد چرا كه يزيد و يزيديان هنوز وجود دارند ...

مدعيان دروغين حقوق بشر و تمدن اكنون كجايند كه ببينند عمق هم ذات پنداري صهيونيسم با نازيسم هيتلري به هلوكاست زمستان داغ انجاميده است ... اما اينبار هلوكاست نوار غزه افسانه نيست؛ حقيقتي است هولناك و باور نكردني ...